{{weatherData.name}} {{weatherData.weather.main}} ℃ {{weatherData.main.temp}}

پرهام موسوی :

کدخبر : 3569

پدر خانواده ای که فراموشی زندگی اش را فرسایشی می‌کند در نگاه کلی ایده جالبی است اما متاسفانه روند فیلمنامه کند روایت می‌شود چون چیزی فراتر از ایده پیش نمی رود .

به گزارش هنر ام‌روز به نقل از مجله سینما باز، عاملی که باعث شده فیلم پدر تاثیر گذار شود بازی درخشان آنتونی هاپکینز است ، بازی هاپکینز فراتر از قدرت فیلمنامه و شخصیت پردازی کاراکترش است به نوعی او با بازی فوق العاده اش باعث شده کلیت فیلم را نجات دهد.
فلوریان زلر اولین تجربه کارگردانی اش را در پدر تجربه کرد او پیش از این نمایشنامه مینوشت ، جالب است که فضای اولین فیلمش بسیار مشابه فضای تاتری است حتی محدود بودن کاراکترها و لوکیشن ها از دل فضای تاتری فلوریان زلر می آید

پدر میتوانست ریتم متعادلی داشته باشد اما کندی بیش از حد فیلم باعث میشود سکانس ها فرسایشی پیش رود البته نیمه دوم فیلم بازی هاپکینز باعث میشود مخاطبین تحت تاثیر کاراکتر او قرار بگیرند و احساسات مخاطب را برانگیزد

می‌توان گفت هاپکینز نقش مهمی در نتیجه فیلم دارد اگر بازیگر دیگری کاراکتر پدر قصه را بازی میکرد فیلم تاثیر گذاری نمیشد کارگردان کار خیلی خوش شناس بود که هاپکینز این کاراکتر را پذیرفت
هاپکینز در هشتاد سه سالگی خلاقیت هایی در بازی اش دیده میشود که نشان میدهد بازیگری هنوز هم برای او مهم است .

در فیلم پدر وجه دیگری از هاپکینز را می بینیم بازی درونی که افسردگی ناشی از آلزایمر را با نگاهش بازی میکند ، نگاهی که آنقدر دقیق است مخاطب را با خود همراه میکند اکت حرکتی او کاملا در راستای بیماری این کاراکتر است.
فیلم پدر شاید فیلم ماندگاری نشود اما بازی هاپکینز در این فیلم فراموش نشدنی است.
 

ارسال نظر:

  • پربازدیدترین ها
  • پربحث ترین ها