{{weatherData.name}} {{weatherData.weather.main}} ℃ {{weatherData.main.temp}}

کدخبر : 8541
خبرنگار:

وینسنت ونگوگ هنرمند مشهور هلندی، حافظه‌ی بصری شگفت انگیزی داشت. او هنر را به شکل معمول نیاموخت و می‌توان گفت در انزوا و با تمرین و مطالعات شخصی هنرمند شد. او همواره از هنرمندان پیش از خود و همدوره‌اش الهام گرفت، اما به جای الگو برداری برده‌وار از اثار الهام بخش انچه برایش جذاب بود را انتخاب و سبک منحصر به فرد خود را ایجاد کرد و شاید بیان شخصی که به ان دست یافت، بزرگترین موفقیت این هنرمند بود.

هنرام‌روز: به تازگی کتابی از استیون نایفه نویسنده و  مجموعه دار با عنوان «ون گوگ و هنرمندانی که دوست داشت» منتشر شده‌است. در این کتاب اثاری جمع اوری شده که ونگوگ را تحت تاثیر قرار دادند. برای مثال ونگوگ چاپ‌های ژاپنی را دوست داشت و تحسین می‌کرد. زمانی که در پاریس زندگی می‌کرد، اثری را برای ادای احترامش به اوتاگاوا هیروشیگه خلق کرد. در واقع درختان پرشکوفه الو را نقاشی کرد و تاثیری که از اثار ژاپنی  گرفته بود را در ان اجرا کرد.

او همچنین نقاشی از صندلی خود کشید و ان را صندلی خالی خودم توصیف کرد. به نظر می‌رسد ایده اصلی این تابلو تحت تاثیر عکسی از لوک فیلدز هنرمند انگلیسی به وجود امد. هفت سال قبل ونگوگ عکسی از صندلی خالی چارل دیکنز که بلافاصله پس از مرگ نویسنده در سال ۱۸۷۰ توسط فیلدز ثبت شده بود را در مجله The Graphic دید و در سال ۱۸۸۸ نقاشی صندلی خودش را کشید. 

ونگوگ تحت تاثیر هنرمندان همدوره خودش هم قرار گرفت. لویی انکوتین هنرمند جوانی بود که در زمان اقامتش در پاریس می‌شناخت. البته شاید این هنرمند در حال حاضر چندان شناخته شده نباشد اما در زمان خود یکی از نقاشان پرکار و پیشتاز بود و احتمالا زمانی که ونگوگ تابلوی تراس کافه در پاریس را نقاشی می‌کرد تحت تاثیر یکی از اثار این هنرمند بود.

نایفه در این کتاب نوشته که ونگوگ زمانی که نقاشی مارگریت گاشه در حال نواختن پیانو را نقاشی کرد به تابلویی ابرنگی اثر  ژاکوب ماریس که دو دختر را در کنار پیانو کشیده، فکر می‌کرد.

این کتاب در واقع موزه‌ای خیالی از تابلوهای محبوب ونگوگ است که همگی به صورت یک جا و در کنار اثار ونگوگ گرد هم امدند. تابلوهایی که شاید ونگوگ دوست داشت در اتاقش داشته باشد.

نایفه پیش از این و در سال ۲۰۱۱ به همراه گرگوری وایت اسمیت یکی از پر فروش ترین کتابها درباره زندگی ونگوگ را نوشته‌بود و جای تعجب نیست که اطلاعات زیادی درباره این هنرمند داشته باشد. 

او همچنین قصد داشت تابلوهایی از این هنرمند را برای مجموعه شخصی خود خریداری کند و زمانی که به دلیل محدودیت و قیمت بالای اثار این هنرمند موفق به این کار نشد، اثار مورد علاقه ونگوگ مثل تابلوی ارمند گیومین را خرید. 

ارمند گیومین نیز از هنرمندان جالب برای ونگوگ بود. در تابلوی گل‌های خرزهره اثر ونگوگ می‌توان رد پای تابلوی طبیعت بی جان و جعبه ابی از این هنرمند را دید. 

البته ونگوگ تابلویی دیگری نیز دارد که به نظر می‌رسد تحت تاثیر گیومین نقاشی شده، اما این احتمال کمرنگ است چرا که دو تابلو تقریبا همزمان نقاشی شدند. 

اگرچه گیومین و ونگوگ با یکدیگر در تماس بودند و هر دو علایق مشترکی در زمینه هنر مدرن داشتند اما سبک‌ کاریشان متفاوت بود و قرارگیری اثار این دو‌کنار هم نشان می‌دهد که ونگوگ پیشروتر بود.

ونگوگ همیشه از تاثیری که از اثار هنری دیگران می‌گرفت صحبت می‌کرد و متوجه بود که دیگران هم از او پیروی می‌کنند. او در نامه‌ای در سال ۱۸۸۸ برای برادرش تئو نوشت: «که نقاشان آینده روی جای پای ما قدم خواهند گذاشت. اما زندگی کوتاه است، به خصوص سال‌هایی فرد احساس می‌کنند که انقدر قوی است که می‌تواند همه چیز را تجربه کند.»

انتشار این کتاب تقریبا همزمان با نمایشگاهی با عنوان «از دریچه چشمان ونگوگ» بود که در تاریخ ۱۲ نوامبر در اوهایو افتتاح شد و به بررسی اثار ونگوگ و‌ منابع تصویری این هنرمند می‌پردازد.

منبع: ارت نیوز پیپر

 

  • B60F9BB7-17D5-4157-BC01-A3DF273ECA42
  • BF25E560-1B18-4CBB-91CF-F28E7D45E70E
  • 8BBA0F9C-D6F7-46B2-A453-31684323901E
  • 229A5E34-7867-4009-B391-9E9B866DDC64
  • F2101114-5441-47F6-9A5E-259B860F1AD2
  • 5CE24777-B379-486A-8747-1A2BDFCD5DEB
  • 93D67662-ED23-424F-A2A9-547C3FC42954
ارسال نظر:

  • پربازدیدترین ها
  • پربحث ترین ها